Monday, September 29, 2014

சுதந்திர சிறுநீர்


          சனி,ஞாயிறுகளில் அலுவலகம் செல்வது யாருக்குதான் பிடிக்கும். ஆனால் அவனது மேலாளருக்கு அவனை வார இறுதிகளில் வேலை வாங்குவதில் அலாதிப் பிரியம். எப்போதும் அவனுக்கு அதிக வேலைப்பளு இருக்க வேண்டும் என்பதில் மிகக் கவனம் இருப்பார். அடிமைக் குதிரைக் கிடைக்க யாருக்குக்தான் சவாரி செய்ய அவாயிராது ?

        வேலைகள் முடித்து வீடு திரும்ப இரவு மணி 9 மேல் ஆகிற்று. வழக்கம் போல் வாயிலில் அம்மாவின் குறடுகள் இல்லை. தனது ஆடைகளை களைந்துவிட்டு  உள்ளாடைகளுடன்  நாற்காலியில் அமர்ந்து "எவ்வழியில்" வீடு வந்தோம் என்பதை பற்றி நினைத்து நினைத்து பார்த்தான். எண்ணங்கள் வரண்ட ஆற்றுபடுகை போல் தோன்றவே அம்மா அப்பாவுடன் படுகையினால் அவனை நோக்கி நின்றவண்ணம் புன்னகைத்து கொண்டிருந்தார்கள். எண்ணிப்பார்கையில் அலுவலகத்தின் மயான அமைதி அவனைப் பதறச்செய்தது.

      குளிர்வூட்டப்பட்ட மயானம். இல்லை இல்லை பிணவறை. என்னருகே இறந்து கிடக்கும் இரண்டு காட்டு செடிகள். இயற்கையாக வாழ வேண்டியவைகளுக்கு குளிர்வூட்டப்பட்ட அறை எதற்கு?. பிணவறையில் இருந்து கிளம்பியது நினைவில் இருக்கிறது . வீடு வந்து சேர்ந்த வழி ஏன் நினைவில் இல்லை ? . அலுவலக சுமைகளும் பழிகளும் பலிகளும் பதற்றங்களும் மட்டுமே பாம்புகளைப் போல் மனதில் வலமும், இடமும் மேலும் கீழும் ஊர்ந்து கொண்டிருந்தன.

          "அம்மா!" என்றழைத்தான். வழக்கம் போல் எந்த பதிலும் இல்லை . குளிர் சாதனப்பெட்டியில் இருந்து பாலினை எடுத்து அடுப்பினில் காய வைத்துவிட்டு கைகால்களைக் கழுவினான். சாரத்தினை உடுத்திக்கொண்டு கட்டிலில் அமர்ந்து ஆழ்ந்து யோசித்துகொண்டிருந்தான்.

       "எதைப்பற்றி" என்று அவனுக்கும் பிடிகிடைக்கவில்லை. யோசனைதானே ...  காசா ? பணமா ? யோசனைக்குக் காரணம் அலுவலகம் என்பது மட்டும் அடிமனதிற்கு புரிந்தது. "டக் டக்" என்று ஓசை கேட்கவே சுவற்றில் ஊர்ந்து கொண்டிருந்த பல்லியினைப் பார்த்தான். அதுவும் அவனையே பார்த்துகொண்டிருப்பதைப் போல் தோன்றியது.

        திடீரென்று அவனது சாரத்தினுள் ஏதோ பலத்த அசைவினை உணர்ந்தான். பதற்றத்துடன் சாரதினுள் பார்க்க உறைந்துபோனான். அவனது ஆண் உறுப்பு முழுவதும் ரோமங்கள் வேகமாய் வளர்ந்து,மறைத்து , துடித்த வண்ணம் இருந்ததைகண்டு மிரண்டு சாரத்தினைக் களைந்து அதிர்ச்சியாய் நோக்கினான். அவனது ஆண் உறுப்பு ஒரு மரநாயின் வால் போன்று வளைந்து நெளிந்து கொண்டிருந்தது. என்ன செய்வதென்று அறியாமல் குதித்துக் கொண்டிருந்தான். சுவற்று பல்லியில் ஓசை அதிகமாகிற்று. சில நிமிடங்களில் ரோமங்கள் அனைத்தும் மறையத் தொடங்கவே , பாம்பின் தோல் போன்ற சாம்பல் நிற அமைப்பு அவனது உறுப்பை மூடதொடங்கியது. உறுப்பினை ஓரிரு முறைக் கைகளால் அடித்தான். அது அதன் வேலைகளை தொடர்ந்து கொண்டேயிருந்தது.

      ஆண் உறுப்பின் முன்னே இரண்டு கண்கள் தோன்றவே அவன் முன்னே படமெடுத்து பார்த்தது . பாம்பு பாம்பே தான் . மீண்டும் தனது வாழ்வில் பாம்பு. அவனது கண்களை பாம்பு கூர்ந்து பார்த்து அவன் அகம் நோக்கியது.. கண்களில் கண்ணீர் கட்டிநின்று வெளியே குதிக்க தயாராய் இருக்கவே , கண்ணீர் துளியில் சுவற்றுப் பல்லியின் பிம்பம். பாம்பு தனது கண்களை அகலமாய் விரித்துப் பார்த்து . தலையை திருப்பி, பாய்ந்து சுவற்றுப் பல்லியினை கவ்விக்கொண்டு , சுவையினை அவனுக்கு தனது கண்களால் உணர்த்தியது. கண்ணீர் கன்னங்களின் வலியோடவே , தனது உறுப்பினை கையெடுத்துக் கும்பிட்டான். அது படமெடுத்து அவன் முன் நின்று வலப்பக்கமும் இடபக்கமுமாய் ஆடிக் கொண்டிருந்தது.

       "ராசா ! பால் இந்தா " என்று அன்னையின் குரல் கேட்க , பதறிபோய் சாரத்தினை எடுத்து உடுத்திக்கொண்டு பாம்பினைக் கைகளால் அழுத்திப் பிடித்துக்கொண்டு குப்புறப்படுத்துகொண்டு உறங்குவதைப் போல் நடித்தான்.

" இந்தபா குடி "

"வச்சிட்டு போ மா" படுத்திருந்தவாறே கூறினான்.

பாம்பு உள்ளே நெளிந்து கொண்டிருந்தது. அவனது தொடையினை மெல்லக் கடித்தது. உதறியவாறே எழுந்தான். சாரம் தானாகவே அவிழ்ந்து விழுந்தது. பாம்பு மீண்டும் அவன் முன். அருகிலிருந்த பால் இருந்த கோப்பையினை பார்த்து , அதனுள் பாய்ந்து தனது தலையினை உள்ளே விட்டுகொண்டது. பாம்பினை இழுக்க முயன்றான். சோர்வே மிஞ்சியது. 2 நிமிடங்கள் கழித்து பாம்பு பாலில் இருந்து தனது தலையினை தூக்கியது , கண்டதும் அவனது அதிர்ச்சி அதிகமாகிற்று .

 பாம்பு இப்பொழுது ஐந்து தலைகளுடன் வெளியே வந்தது . ஓர் உடல் ஐந்து தலை . ஒவ்வொரு தலையின் வாயிலும் முறையே பல்லியின் உடல்,தலை,கை, கால்,வால் என்று  கவ்விய வண்ணம் இருந்தது. அவனுக்கோ பயம் பெரிதாய் வளர்ந்துகொண்டே இருந்தது,
"அம்மா" என்று கதற தோன்றியது. ஏனோ நா எழவில்லை.

பாம்பு தனது பால் படிந்த கண்களுடன் அவனைப் பார்த்து சிரித்தது. பாம்பு அவனைப் பார்த்து சிரிப்பது இது மூன்றாவது முறை.

"பாம்ப பார்த்த படையே நடுங்கும் பார்த்துக்கோ. அப்படி பட்ட பாம்பையே கீரிபுள்ள அடிச்சி கொன்னுரும் பார்த்துக்கோ " என்று வாத்தியார் கூறிய வார்த்தைகள் காதில் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது.

அம்மாவுடன் ஞாயிற்றுக்கிழமை அன்று நாக ராஜ கோவிலுக்கு சென்று கொண்டிருந்தான்.

"எம்மா , கால் வலிக்கி. தூக்கு " என்றான்.

"ஆமா சின்ன நொள்ளலா தூக்க சொல்லுகு? 3ம் வகுப்பு போயாச்சிலா. பேசாம நடந்து வா " என்றாள் அம்மா.

"எம்மா , பாம்பு இருக்குமா கோயில்ல ?"

"பாம்புன்னு சொல்ல கூடாது மக்கா , நாக ராஜ சாமிலா . அவ்வா ! அவ்வா ! வாயில போட்டுக்கோ "

"அவ்வா ! அவ்வா !"

பயத்துடனே கோவிலைச் சுற்றினான் அங்கிருந்த சிறு குளத்தில் பாம்புகள் தண்ணீரினைக் கிழித்துக் கொண்டு அங்கும் இங்குமாய் நீந்திக் கொண்டிருந்தன

இப்பொழுது எங்கிருந்தாவது பாம்பு வெளிப்பட்டால் எப்படிக் கத்துவது சாமி என்றா ? வியர்வையில் அவனது திருநீறு பட்டையில் புள்ளிகள் தென்பட்டன.

"என்ன மக்கா ? " என்றாள் அம்மா.

"ஹ்ம்ம் ஒண்ணுமில்ல வீட்டுக்கு போவோ" என்றான்

"சரி வா "

அன்றிரவு பாம்பு ஒன்று அவனைச் சுற்றி வட்டமாய் ஊர்ந்துகொண்டிருந்தது. தனது வாலை தானே கவ்வியவாறு சுற்றிக்கொண்டே இருக்க நடுவில் நின்று "யம்மா ! பாம்பு " என்று கதறினான்.

பாம்பு அவனைக் கூர்ந்து நோக்க, சிரிக்க "இல்ல ! பாம்பில்ல ! சாமி சாமி "

"அவ்வ! அவ்வா.".. பாதி நித்திரையில் அதிர்ந்து எழுந்து "அவ்வா அவ்வா !" என்று துள்ளிக் கொண்டிருந்தான்.

" என்ன மக்கா என்னா?"

"என்னாச்சி " என்றார் தந்தை.

"யம்மா .. நிக்கருகுள்ள பா......  "சாமி" என்றான் அழுதவாறே.

"சாமியா ?"

"ஆமா நாகராஜா கோயில் சாமி"

"பாம்பா ?" என்று பதறி நிக்கரினைக் கழற்றிப் பார்த்தாள்.

"எங்க மக்கா பாம்பு ?"

"பாம்பில்ல ! அவ்வா அவ்வா  சாமி சாமி ! இந்தாயிருக்கு பாரு" என்று தனது ஆணுறுப்பைக் காட்டி அழுதுகொண்டே இருந்தான்

"இது என்ன எழவா இருக்கு அத்த ராத்திரியில ?" என்றார் தந்தை கோபத்துடன்.

"என்ன மக்கா ! இது பிள்ளைக்க செல்ல குஞ்சிலா ...பாம்பில்ல பாரு " என்று தொட்டு காட்டினாள் அம்மா.

"பிள்ள கரையபிடாது அம்மா அப்பா எல்லாரும் இருக்கொம்லா "

அவனது அழுகையும் பயமும் மெதுவாய் அடங்கத் தொடங்கியது. அம்மா திருநீரினை அவனது நெற்றியில் இட்டாள்.

"ஒன்னுமில் மக்க என்னா ?" என்றாள் அம்மா .

"இல்ல பாம்புக்கும் வை" என்றான்.

"சிரித்தவாறே அவனது ஆணுறுப்பில் திருநீரை வைத்தாள் அம்மா

பாம்பின் பயம் குறைந்தாலும் முழுவதும் அவனைவிட்டு நீங்கவில்லை.

10ம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தான். விடிய விடிய படித்து எப்படியாவது 45௦ க்கு மதிப்பெண்கள் வாங்கிவிடவேண்டும் என்ற கனவில் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து படித்துவிட்டு நடு இரவில் தான் வீடு வந்து சேர்வான்.

அவ்வாறு ஓரிரவு படித்துக்கொண்டிருக்கையில் நண்பர்கள் அவனைச் சீண்டத் தொடங்கினர். "மக்கா ! உனக்க சைஸ் என்னடே? " என்றான் ஒருவன்.

" என்னத்த சைஸ் ?" என்றான் இவன்.

"லேய் நடிக்காதல . அதாம்ல மத்தது " என்று கையால் செய்கை செய்து காட்டினான்.

அவன் எதுவும் சொல்லாமல் புத்தகத்தைப் பார்த்துகொண்டே இருந்தான். படிப்பு ஓடவில்லை. அருகிலிருந்த இன்னொருவன் தனது முழங்கையினைக் காட்டி " இவளோ பெருசாங்கும் எனக்கு !"

இவன் அவனது இடுப்பின் கீழ் நோக்கினான்.

"என்ன பார்க்கனு தெரியும் கேட்டியா !. நாங்க எல்லாரும் உள்ளால கயிறு வச்சி கட்டியாங்கும் வச்சிருக்கோம்" என்றான்.

"எனக்க சைஸ் இவளோபோண்டு தான் இருக்கு " என்றான் சோகமாக .

நண்பர்களின் சிரிப்பொலிகள் ஒன்றையொன்று போட்டிபோட்டன. ஒருவன் இவனை நோக்கி " இம்புடு போண்டு வச்சிட்டு என்ன பண்ணுவ மக்கா நீ ?: என்றான்.

"ஹ்ம்ம்ம்.. ஒன்னுக்கு போவேன்" என்றான் அப்பாவியாய்.

"கடைசிவரைக்கும் ஒன்னுக்கு மட்டும் தான் போவ மக்கா !" என்று சொல்ல அனைவரும் வெடித்து சிரித்தனர். இவனுக்கோ அழுகை பொத்துக்கொண்டு வந்தது.

புத்தகத்தை எடுத்துகொண்டு வீட்டுக்குச் சென்று கட்டிலில் குப்புறப்படுத்து, அழுதுகொண்டே இருந்தான். நாகராஜா கோவில் ஏதோ மனதில் வந்து போனது. இந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை போகணும் என்று மனதில் நினைத்துக்கொண்டு தூங்க முயன்றான், என்றாலும் நண்பர்களின் சிரிப்பொலி ஓலமாய்க் கேட்ட வண்ணம் இருந்தது. அழுகையையும் அடக்க முடியவில்லை. அழுகை அதிகமாக ஆக கால்களின் நடுவே அசைவினை உணர்ந்தான். எழுந்து பார்க்க ஆண் உறுப்பு வளர ஆரம்பித்தது. பாம்பின் உடலை தனக்கு தானே உருவாக்கிக் கொண்டது. சிறுவயதில் கோயிலில் கண்ட நீர்பாம்பின் உடல் போன்றே ஆகி, அவனைப் பார்த்து சிரித்தது.. நண்பர்கள் கூறியதை எண்ணி மகிழ்ச்சியும் அதே நேரத்தில் பயத்தில் பாம்பு வளர்ந்துகொண்டிருப்பதை என்ன செய்வதென்று அறியாமல் அருகிலிருந்த துணியினை எடுத்து பாம்பினை மடக்கி இறுகக்கட்டினான். அது அசையாமல்  இருக்கவே, அவனையறியாமல் தூங்கி விட்டான்.

காலையில் காபியுடன் அம்மா அவனது அறைக்குள் நுழைந்தாள் நன்றாக தூங்கிக்கொண்டிருந்தவனை தட்டி எழுப்பி காப்பியைக் கொடுத்தாள். இடுப்பில் இருந்த துணியினைப் பார்த்துகொண்டே காபியினைக் குடித்தான். எந்த விதமான அசைவுகளுமில்லை. நண்பர்களின் கேலியினையும் விளையாட்டினையும் உணர்ந்துகொண்டான்.  என்றாலும் பாம்புக்கும் தனக்கும் நடக்கும் இந்த கண்ணாம்பூச்சி விளையாட்டு ஓரளவுக்கு அவனுக்கு சுவராசியத்தையே ஏற்படுத்தியது.

இப்பொழுது பிரம்மாண்டமாய் ஐந்து தலையுடன் முன்னே வந்து சிரிக்கிறது. இதற்கும் ஏதோ அர்த்தமிருக்க வேண்டும் என்று மனம் கூறிற்று.  நாகத்தின் மீதுள்ள பயம் அவனிடம் இன்றும் இருக்கிறது. அப்பயத்தை அவன் விரும்பினான்.

முதல் தலை சொல்லிற்று " நான் அமெரிக்க பாம்பு , உலகை காக்கப் பிறந்தவன்"

இரண்டாம் தலை " நான் பிரிட்டிஷ் பாம்பு , இந்தியர்களான உங்களுக்கு அறிவை அளித்தவன் நானே " என்று நான்காம் தலையைப் பார்த்து கூறிற்று.

மூன்றாம் தலை " சுதந்திரம் , சமத்துவம், சகோதரத்துவம் , நான் பிரஞ்சுப் பாம்பு" என்றது.

நான்காம் தலை " நீங்கள் சொல்வதை நிறைவேற்றுவதற்கே பிறவி எடுத்த இந்திய பாம்புகள் நாங்கள் என்று தனது குட்டிகளையும் காட்டியது"

ஐந்தாம் தலை "நான் சீனப் பாம்பு " என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு அதற்கான வேலையை பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.

இந்திய தலை தான் ஒரு பாம்பு என்பதை மறந்து பலகாலம் ஆகிற்று. நமக்கு நாக்கு இருந்தால் என்ன ? இல்லாவிடின் என்ன ? அதில் நஞ்சிருந்தால் என்ன ? இல்லாவிடின் என்ன ? மனதில் சீற்றமிருந்தால் என்ன இல்லாவிடின் என்ன ? என்று தனது குட்டிகளுக்கு போதித்தது. அந்த மூவருக்கும் நன்மை பயக்கும் அனைத்தையும் நாம் செய்ய வேண்டும்.. அவர்களின் மனங்குளிர செய்ய வேண்டும் அதுவே நமது கடமை" என்றது.

"எதற்கு அவர்களை குளிர செய்ய வேண்டும் ? நமக்கும் இருக்கிறது நஞ்சும் நாக்கும் " என்றது இந்தியக் குட்டி.

"இவ்வாறு கோபத்துடன் பேசக்கூடாது. கோபம் நம்மையும் நம்மைச் சார்ந்தவர்களை அழித்துவிடும்" என்றது இந்திய தலை.

"இது கோபமில்லை. நியாயம்"

"எனது நியாயம் என்பது அவர்களை மகிழ்ச்சி படுத்துவது மட்டுமே. நமக்கு நாக்கு வேண்டும் நஞ்சற்ற , பஞ்சி போன்ற நாக்கு அதனைக் கொண்டு மூவரையும் நக்க்கிகொண்டே இருக்க வேண்டும். "இவ்வாறு " என்று இந்தியத்தலை மற்ற மூன்று தலைகளையும் நக்கிக் காட்டியது. குட்டிகளுக்கோ அருவெறுப்பு பிய்த்துப் பிடுங்கியது.

"எங்களால் முடியாது " என்றன குட்டிகள்.

" முடியாதென்றால் நான் முடிவு எடுக்க வேண்டியிருக்கும் . அவர்களை குதூகலப் படுத்த உங்களை இழக்கவும் நான் தயார் " என்றது மிரட்டலுடன்.
 குட்டிகள் சிரித்துகொண்டே தங்களின் தலையை தாமே வெட்டி தன்னைத்தானே கொன்றுகொண்டு கீழே சிதறி விழுந்தன. இந்திய தலை மூன்று தலையினையும் நக்கிகொண்டேயிருந்தது.

கை பேசியில் அலாரம் அடிக்கவே அதிர்ந்து எழுந்தான். தன்னுறுப்பைத் தொட்டுப் பார்த்தான். ஏதோ நடக்கப் போகிறது என்று மனம் மீண்டும் கூறிற்று. இரவு அடுப்பினில் பால் காயவைத்தது நினைக்கு வரவே அடுப்படிக்குச் சென்று பார்த்தான் . பால் அனைத்தும் பொங்கி கீழே சிந்தியிருந்தது. குளித்து அலுவலகத்திற்குத் தயாரானான். அம்மாவைக் கைபேசியில் அழைத்தான்.
"என்னப்பா கூப்டவே இல்ல ஒரு வாரமா ? " என்றாள் அம்மா .

"ஆபீஸ்ல கொஞ்சம் வேல. அப்பா நல்ல இருக்காங்களா?" என்றான்.
 ஆமா .. இப்போ பரவாயில்ல. எப்போ ஊருக்கு வாற?" என்றாள் அம்மா.

" வாரேம்மா . சரி அப்புறம் பேசுறேன்" என்று கூறி கைபேசியை வைத்தான்.

அலுவலகத்தில் மீட்டிங் அறையை நோக்கி ஓடினான். மீட்டிங் ஆரம்பிக்க இன்னும் இரண்டு நிமிடங்களே இருக்க அவனது மேலாளர் அவனைப் பார்த்து கடிந்துகொண்டார் வழக்கம்போல். ஏதும் கூறாமல் அமர்ந்துகொண்டான். மேலாளர் அடுத்த ஒரு நிமிடத்தில் வேறொரு ஆசாமியாய் மாறுவார் என்பது அவன் அறிந்ததே. பிரிட்ஜ் நம்பரை அழுத்தவே தனது பெயரைச்சொல்லி " "Joining from india" என்றார்.

முறையே " joining from america" "joining from UK" "joining from france"  "joining from china" என்றன குரல்கள்.

மேலாளர் செயற்கையாய் பேசி செயற்கையாய் சிரித்துகொண்டிருந்தார். உணர்த்து கொண்டான் . பஞ்சாலான நாவினைக் கொண்ட பாம்பின் சிரிப்பு இல்லை இல்லை சீற்றமற்ற அட்டையின் சிரிப்பு.

"one min" என்று கூறிக்கொண்டு மீட்டிங் அறையை விட்டு வெளியே வந்து கழிப்பறை நோக்கிச் சென்றான். கண்ணாடியின் முன் நின்றான். கண்கள் சிவந்திருந்தது. தண்ணீரினை கையினில் ஏந்தி முகத்தில் அறைந்தான். மீண்டும் கண்ணாடியைப் பார்கையில் பாம்பு படமெடுத்து நின்றது. அவனை பார்த்து சிரித்தது . அவனும் சிரித்தான். "தயார் படுத்திக்கொள் " என்றது பாம்பு. கண் சிமிட்டிச் சிரித்தான். பாம்பு மறைந்தது.

மேலாளர் கைபேசியில் அழைத்தார். கண்டு கொள்ளாமல் இன்பமாய் , சுமை குறைந்தவனாய் சுதந்திரமாய் சிறுநீர் கழித்தான் ஒரு குழந்தையை போல . தனது உடலின் குருதியனைத்தும் சிறுநீரைச் சென்று இவ்வுடல் காற்றுடன் அக்கணமே கலந்து விடாதா என்று அவன் மனம் ஏங்கியது.

தனது இருக்கைக்குச் சென்றான். இன்னும் மீட்டிங் தொடர்ந்துகொண்டே இருந்தது. மேலாளர் மறுபடியும் கைபேசியில் அழைத்தார். மீண்டும் கண்டு கொள்ளாமல் கணிப்பொறியில் "டியர் மேனேஜர் " என்று தனது ராஜினாமா கடிதத்தைத் தட்டச்சு செய்யத் தொடங்கினான். தன்மானம் மெல்ல தன் தலை மயிரை  வெளிக்காட்டத் தொடங்கியது.




Download As PDF

Thursday, August 7, 2014

தலைவலி



"மஞ்சள் வெயிலில் பறவைகள் தம் கூடு நோக்கிப் பறக்கின்றன." ஹ்ம்ம்.. இவ்வாறா ஆரம்பிப்பது? வேறு எவ்வாறு ? எவ்வாறு வேண்டுமென்றாலும் ஆரம்பிக்கலாம் என்று பிரபல எழுத்தாளர் ஒருவர் கூறியுள்ளார். இன்னொருவரோ இவ்வாறெல்லாம் ஆரம்பிக்கக் கூடாது என்று 10 கட்டளைகள் இட்டுள்ளார்.

இப்போது எனக்கிருக்கும் ஒரே பிரச்சனை கதையை ஆரம்பித்தல் அல்ல. இந்த தலைவலி தான். அதுவும் ஒற்றைத் தலைவலி. சரியான நேரத்தில் வந்துவிட்டது எதிர்பார்த்தபடியே. இல்லையென்றால் எனக்கு காய்ச்சல் வந்திருக்கும். எனது மேஜையின் மீது காகிதங்களும், கையில் பேனாவும், அருகில் ஒரு சாரிடான் மாத்திரையும் இருக்க ஏதோ எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன.

சாரிடான் இதுவே வலிநிவாரணி. வேறதையும் இவ்வுடம்பு ஏற்க மறுக்கிறது என்ன செய்வது. தலைவலியை விட தலைவலி மாத்திரை அளித்த வலி இன்னும் மனதில் அங்கும் இங்கும் அலைந்துகொண்டிருக்கிறது. மாத்திரை வாங்கிவரலாம் என்று கடைக்குச் சென்றால் "என்ன சார்! பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சு! ஊர்ல இல்லையா ? " என்றார் கடைக்காரர்.

என்னை தினமும் எதிர்பார்ப்பார் போல. இருந்தாலும் ஒரு மருந்துகடைக்கு அடிக்கடி வருவது உடல் நலத்திற்குக் கேடு. ஆனால் மதுபனைக் கடைக்கு தினமும் செல்கிறேன். அது வீட்டிற்கும் நாட்டிற்கும் உயிருக்கும் கேடு. நாட்டைப் பற்றி என்னவொரு அக்கறை. எனினும்  மதுபானக்கடை செல்லவே மனம் விரும்புகிறது.  மருந்துகடைக்கு ? அது ஒரு சோக கதை விட்டுவுடுவோம் இப்பொழுது.

வலிதான் வெற்றிக்கு வழி. என்றாலும் வாழ்க்கை முழுவதும் வலியுடன் வாழ்ந்தால் வாழ்வதில் என்ன பயன். இப்பொழுது வெற்றியும் பிரச்சனை அல்ல.கதையை இன்னும் ஆரம்பித்த பாடில்லை.

இந்த ஒற்றை தலைவலியை மையாக்கி பேனாவில் நிரப்பி, தலைவலியின் அளவைப் பார்த்தால் பேனா தலைவலியினால் பொங்கி வழியும் என்றே தோன்றுகிறது. அதனால் பாதி தலைவலியினை மற்றும் மையாக்கி பேனாவில் நிரப்பி அதனைக் காகிதத்தில் கதையாய் ஓடவிடலாமா ? பின்னர் இந்த தலைவலி மாத்திரையை பொடியாக்கி அந்த தலைவலி எழுத்துக்களின் மீது மென்மையாக தூவி எங்கும் பரவவிட்டு  அக்காகிதத்தினைத் தலைவலிக்கு வலிக்காத வண்ணம் மெதுவாய் மடித்து அப்படியே விழுங்கிவிட்டால் ? தலைவலி மீண்டும் எனக்குள்ளேயே சென்று விடும் , இப்பொழுது தலைவலியும் அதன் நிவாரணமும் ஒரே இடத்தில் ஒன்றோடொன்று பின்னிப்பிணைந்து.

சரி எப்படியாவது ஆரம்பிப்போம். "யுகன் காலையில் எழுந்து பல் கூட துலக்காமல் செய்தி தாளினைப் புரட்டிக்கொண்டிருந்தான். வேலையில்லா  பட்டதாரி காலையில் எழுந்து செய்தி தாளினைப் புரட்டுவது இன்றியமையாதது." அடுத்து ..

"அடுத்தெல்லாம் ஒன்றுமில்லை . உன்னிடம் கொஞ்சம் பேச வேண்டும்" என்றொரு குரல் என் பின்னே. நான் திடுக்கிடவில்லை. இவ்வாறான குரல்கள் அடிக்கடி எனக்கு கேட்பதுண்டு. எல்லாம் இந்த தலைவலியால் வந்த வினை.

"உன்னிடம் தான் பேச வேண்டும்" என்றது குரல் மீண்டும்.

திரும்பிப் பார்த்தால் ஓர் இளைஞன் நின்று கொண்டிருந்தான். ஆஜானுபாகுவான உடல். எண்ணிப்பார்த்தால் உடலுக்கு ஏற்ற குரல் வாய்க்கபெற்றிருக்கிறான்.

"யார் நீ ? யாராக இருப்பாய்" என்று யோசிக்கலானேன்.

"நான் தான் யுகன் உனது எழுத்தின்படி என்னை பற்றிதானே எழுதிக்கொண்டிருக்கிறாய்? எழுத்து பொல்லாத எழுத்து எல்லாம் கிறுக்கல்."

"சரி இந்த நாற்காலியில் அமர்ந்து கொள். எனக்கு நிறைய வேலையிருக்கிறது"

"ஆமாம்! உனக்கு மட்டும் தான் நிறைய அலுவல் நாங்கள் எல்லாம் வேலை ஏதுமின்றி இருக்கிறோமா?"

நான் ஏதோ யோசித்தவாறே " கதைப்படி நீ வேலையில்லா பட்டதாரி அல்லவா? இன்னும் வேலையைத் தேடி நாயாய் பேயாய் அலைந்துகொண்டிருக்கிறாய் தானே?" என்று சிரித்தேன்.

"சீ ! வாயை மூடு . இன்று பல் துலக்கினாயா ?"

பல் துலக்க மறந்துவிட்டேன். இம்மறதி தலைவலியால் வந்தது." இல்லை . இக்கதையினை எழுதி முடித்தவுடன் பல் துலக்கவேண்டும் ஆனால் கதைப்படி நீயும் இன்னும் பல் துலக்கவில்லை தானே?. நீ ஏன் கருப்பு சட்டை அணிந்து வந்திருக்கின்றாய். கதைப்படி உனக்கு சிவப்பு சட்டையல்லவா அளிக்க எண்ணிகொண்டிருந்தேன்."

"உன்னிடம் ஒன்று கேட்கிறேன். என்ன நினைப்பில் நீ வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாய். நீ எண்ணி எழுதுவதின் படிதான் நாங்கள் அனைவரும் வாழ வேண்டுமா ? நீ என்னை வேலையில்லாதவன் என்று எழுதினாய். நான் ஏதுமின்றி உணவுக்குக் கூட கையேந்துபவன் என்று சித்தரிப்பாய். பல் கூட துலக்கவில்லை என்று நீயே ஒரு முடிவை மனதில் கொண்டு சுவாரசியமாக்க ஏதோ உளறுவாய். இப்பொழுது நான் என்ன நிற ஆடை அணியவேண்டும் என்பதையும் நீயே முடிவு செய்கிறாய். தெரியாமல் தான் கேட்கிறேன் எங்களுக்கும் விருப்பம் இருக்ககூடாதா என்ன ?"

இவன் என்ன பேசுகிறான் . ஒன்றும் புரியவில்லை." யுகன் அவர்களே ! மிக மரியாதையாய் சொல்கிறேன். அமைதியாய் இருக்கவும். நான் உங்களிடம் வழக்காட விரும்பவில்லை. எனக்கு இக்கதையினை எழுதி முடிக்க வேண்டும். பொறுமையாய் இருக்க்க முடியுமென்றால் இருக்கவும். இல்லையென்றால் கதையை இன்னும் விபரீதமாய் எழுத வேண்டிவரும். தங்கள் விருப்பம் என்ன?"

"என்ன மிரட்டுகிறாயா? உனது பேச்சில் ஆணவம் கொஞ்சம் அதிகப்படியாய் இருப்பது உனக்கு புரிகிறதா? கதைகளில் அன்பு, பொறுமை , தியாகம் , அடக்கம் என்று என்னென்னவோ எழுதுகிறாய். சரியாகச் சொல்லப்போனால் போதிக்கிறாய். அதைப் படிப்போர் உள்ளம் உருகவேண்டும். கண்ணீர் கசிய வேண்டும். இதெல்லாம் உனது கதைகளின் போக்கு . ஆனால் நிஜத்தில் நீ ஒரு போலி., எத்தனைக் கதைகளில் எத்தனை மனிதர்களை கொன்றிருப்பாய்? அவர்களின் நிலையினை அவர்களைச் சார்ந்தவர்களின் நிலையினை ஒரு கணமேனும் எண்ணியிருப்பாயா?"

"இப்பொழுது உனக்கு என்ன வேண்டும். எனக்கு எதுவுமே புரியவில்லை .தலைவேறு வலிக்கிறது. சொல்வதை நேர்படச்சொல்"

"ஏன் காதலியை திருப்பிகொடு"

"உன் காதலியா ?" சிரித்தேன் பலமாக.

"சிரிக்காதே ! என்னை கோபமூட்டதே! என்னை பற்றியும் என்றாவது எழுதுவாய். அன்று உன்னிடம் நேருக்குநேராக பல விடயங்களைக் கேட்க வேண்டும் என்று எண்ணி எண்ணிகொண்டிருந்தேன் அது இவ்வளவு விரைவாக நடக்குமென்று எதிர்பார்க்கவில்லை. அதற்கு நன்றி.

"இப்பொழுது மீண்டும் என்னை நன்றாகக் குழப்புகிறாய். யார் உனது காதலி ஏன் அவளைப் பற்றி என்னிடம் கூறுகிறாய்.?"

"உனக்கு அவளை நன்றாகத் தெரியும். அவள் வாழ்வினைச் சீரழித்தவன் நீதான். அதை உன்னிடம் தானே கேட்க முடியும்"

"தலைவலிக்கிறது. அவள் பெயர் என்ன ?"

"ருக்மணி"
"ருக்மணியா ? அப்பெயர் கொண்ட எந்த பெண்ணையும் எனக்கு தெரியாது"
"எனக்கு அவள் ருக்மணி. உனக்கு உன்னைப் பொறுத்தவரை அவள் லட்சுமி"
"லட்சுமியா ? ஆமாம் இப்பொழுது புரிகிறது. போன கதை எழுதும் போது கூட உன்னை போல என் வீட்டிற்கு வந்திருந்தாள். அமைதியாகவே நின்றாள். எதுவும் பேச முற்படவில்லை. ஆமாம் அவளை உன் காதலி என்கிறாய் ? புரியவில்லையே?"

"நானும் அவளும் வெகு காலமாய் உனது மனதில் இருந்து காதலிக்குக் கொண்டிருந்தோம்"

"எனது மனதிலா? எனக்கு தெரியாமலா?"

யுகன் சிரித்தவாறே "உனது மனதில் இருப்பதனைத்தும் உனக்கு தெரியும் என்ற எண்ணமா? அப்படி இருந்தால் அதனை மாற்றிக்கொள். அறியாமை உன்னிடம் நிரம்ப இருக்கிறது. ஒரு எழுத்தாளனுக்கு இவ்வளவு அறியாமை ஆகாது,. நீ ஒவ்வொரு கதையிலும் ஒவ்வொருவராக உள்ளேயிருந்து பிரித்து சென்றுகொண்டிருந்தாய்.
பலரைக் கொன்றாய். சிலரை சிரிக்கவைத்தாய். சிலருக்கு உனது விருப்பத்தினை அவர்கள் மேல் புகுத்தி அதுவே அவர்களது மகிழ்ச்சி என்று நீயே எண்ணிக்கொண்டு போலியாய் மனநிறைவடைந்தாய். நானும் ருக்மணியும் பயந்தவண்ணமே எங்கள் இருவரையும் பிரித்துவிட்டாய். மகிழ்ச்சிதானே ?"

"ஆனால் நான் வேண்டுமென்றே செய்யவில்லை"

"உன் கதையைப் படிப்பவர்கள் உன்னைபுகழ வேண்டும். அதற்காக எதையேனும் எப்படியேனும் எழுதலாம் என்றெண்ணி நீ இவ்வாறு கடிவாளமின்றி திரிகிறாய்"

"கதையில் ருக்மணி இறுதியில் மகிழ்ச்சியாகத்தானே இருந்தாள்"

"இன்னும் நான் பேசுவது புரியவில்லையா?. முதலில் என்னைவிட்டு அவளை பிரித்தாய். பின்னர் கதையில் ருக்மணியை அதாவது லட்சிமியை வேசியாகப் படைத்தாய். அதுவும் 49 பேருடன் இருந்த பெண்ணாகவும் , 50 வது ஆளாக ஒரு பெரும் பணக்காரரைத் தேடும் பெண்ணாகவும் சித்தரிதாய். என்னவொரு வக்கிரம் உனது மனதில். ஏன் இவ்வாறு செய்கிறாய்?"

"கதை தானே! என்றாலும் ௫௦வது ஆளாக ஒரு பெரும் அரசனை அல்லவா சேர்த்து வைத்தேன்"

"கதையா ? வெறும் கதையா ?  சரி ஒரு பேச்சுக்கு வைத்துகொள்ளுவோம். உனது தாய் , அல்லது சகோதரி பெயர்களில் ஒன்றினை மட்டும் ஒரு கதபாதிரத்திற்குச் சூட்டி இவ்வாறு சித்தரித்து கதை எழுது பாப்போம்"

"யுகனே ! அதிகம் பேசுகிறாய். "யுகன்" என்பது எனது விருப்பத்திற்குரிய ஒரு பச்சிளம் பாலகனின் பெயர். அவனது பெயரில் இருந்து கொண்டு இவ்வாறு கோபமூட்டும் படி பேசாதே"

"புரிகிறதல்லவா?"

" என்ன செய்ய வேண்டும் உனக்கு"

"எனது ருக்மணி எனக்கு வேண்டும்"

"தலை வலிக்கிறது. சரி!. கொஞ்சம் பொறு !"

அருகில் கிடந்த காகிதங்களில் கடந்த மாதம் எழுதிய "வேசி" கதையினை எடுத்தேன். கிழித்து,கிழித்து,கிழித்து முழுவதும் சுக்குநூறாய் கிழித்து யுகனிடம் அளித்தேன்.

"உனது ருக்மணி எனது லட்சுமி இப்பொழுது மீண்டும் உனது ருக்மணியே! போதுமா ?"

: மகிழ்ச்சி ! ஆனால் இதுமட்டும் போதாது"

"புரிகிறது. ஆக்க பொறுத்த நீ ஆறப்பொறு"

புதிய காகிதத்தினை எடுத்தேன். கதையை இப்படி ஆரம்பித்தல் சாலச்சிறந்தது.

"யுகனும் ருக்மணியும் தங்களது முதல் திருமண நாளினைக் கடற்கரையில் கொண்டாடத் தீர்மானித்து " என்று எழுதி " போதுமா ?" என்றேன் யுகனிடம்.

யுகன் அன்புடன் புன்னகைத்தான் முதல்முறையாக. அவனது கன்னத்தில் அழகு குழி. கதையில் அதையும் மறக்காமல் எழுதவேண்டும்.

"மிக்க மகிழ்ச்சி ! ருக்மணி காத்திருப்பாள். போகட்டுமா ?" என்றான் யுகன்.

"சரி...  எனக்கு லட்சுமி  அவளே உனக்கு ருக்மணி.  எனக்கு நீ யுகன் , ருக்மணிக்கு நீ யார் ? உனது பெயர் தான் என்ன?"

யுகன் சிரித்தவாறே " உனது விருப்பத்திற்குரிய குழந்தையின் பாலகனின் பெயர் தான் எனது பெயரும் . வருகிறேன்" எனக்கூறிச் சென்றான் யுகன்.

என்னை அறியாமல் தலைவலி காணமல் போனது. சரிடோனுக்கு இன்று வேலை இல்லை.  கதையை சீக்கிரம் எழுதி முடிக்க வேண்டும்.
Download As PDF

Friday, August 1, 2014

மார்பிழந்த பெண்


       "என்ன இப்புடி காஞ்ச கருவாடுமாரி இருக்க சாப்டுதையா இல்லையா ?" பார்ப்பவர் ஆஜானுபாகுவாய் இருந்தாலும் மொட்டை பெரியம்மா இதையே கேட்பாள். பெரியம்மாவுக்கு "மொட்டை" என்கிற பட்டப்பெயர் எப்படி வந்ததென்று யாருக்கும் தெரியாது. ஆனால் வயது வித்தியாசமின்றி அவளை அவரவர் வயதுக்கேற்ப "மொட்ட அத்த " என்றோ "மொட்ட ஆச்சி" என்றோ "மொட்ட பெரியம்மா " என்றோ "மொட்ட" என்றோ தான் அழைப்பார்கள்.

    பெரியம்மா தனது குடும்பத்தில் முதல் பெண் பிள்ளை. அவளது வீட்டில் ஏழு பெண்பிள்ளைகள் மற்றும் ஒரு ஆண் பிள்ளை. அம்மாவுக்கும் பெரியம்மாவுக்கும் இடையே நான்கு பெண்பிள்ளைகள். கடைக்குட்டியாய் ஒரு சித்தி.

     குடும்பத்தில் முதல் பெண்ணாகையால் இளமையிலேயே அவள்  வடிவான தாய்மைமுகம் வந்திருக்க வேண்டும் என்பது என் கணிப்பு. அவளது குணமும் இப்பொழுதும் அப்படித்தான். அவளைப் பிடிக்காதவர்கள் குடும்பத்தில் எவருமில்லை. அன்பை அளவில்லாமல் அனைவருக்கும் அள்ளி அளிப்பவளை யாருக்குத்தான் பிடிக்காது.

    அம்மாவுக்கும் பெரியம்மாவுக்கும் அப்படி ஒரு புரிதல், பாசமிருந்தது. பெரியம்மா அம்பாசமுத்திரத்தில் இருந்து எங்கள் வீட்டிற்கு வருவாள் . இரண்டு மூன்று நாட்கள் தங்குவாள். அம்மாவுக்கும் பெரியம்மாவும் வெற்றிலைபோட்டவாறே விடிய விடிய பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள்.
ஓரிரு முறை நானும் அவர்களுடன் வெற்றிலைமென்று கொண்டு அரட்டைகளில் இணைந்திருக்கிறேன். ஆனால் அவர்கள் பேசுவது எதுவும் எனக்கு புரியாது. எல்லோருக்கும் ஓர் அடைமொழி வைத்தே பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். அவற்றில் சில சுவாரஸ்யமான பெயர்கள் இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. பொங்கல், தீபாவளி, பனிசறுக்கு,ஆட்டக்காரன், கொழக்கட்டை,போளிகாரர், அரசக்கற, சாணிகூடை இவையெல்லாம் மனிதர்களின் பெயர்கள். அவர்கள் ஆர்வமாய்ப் பெசிகொண்டிருப்பார்கள். எனக்கு சிரிப்பு மட்டுமே வரும்.

       பெரியம்மா கோபப்பட்டு ஒரே ஒரு முறை தான் பார்த்திருக்கிறேன். எனக்கு ஒரு..... பத்து வயதிருக்கும். கோடைவிடுமுறை. பெரியம்மா வீட்டிற்கு அக்காவை அழைத்துச் செல்வதாய் இருந்தது. எனக்கோ அக்காயில்லாமல் இருக்க முடியாது. அக்காவுடன் நானும் செல்லவேண்டும் என்று அழுது அடம்பிடிக்க , நானும் அக்காவுடன் மகிழ்ச்சியாக அம்பாசமுத்திரம் அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன்.
மாலை ஆறு மணியளவில் பெரியம்மா வீட்டை அடைந்தோம். சரியாக இரண்டு மணி நேரம் கழித்து என்னையறியாமல் எனக்கு அழுகை வர ஆரம்பித்தது. இரவு நேரங்களில் அம்மாவின் அருகில் படுக்காமல் எனக்கு தூக்கம் வராது. 

"எனக்கு அம்மாட்ட போணும்" என்று பெரியம்மாவிடம் அழ ஆரம்பித்தேன்.

"ராசா ! இப்போ தான வந்திருக்கோம் . ரெண்டு நாள் சென்று ஊருக்கு போலாம். பாரு அக்கா எப்படி இருக்கானு " என்றாள் பெரியம்மா.

"போ ! எனக்கு அம்மாட்ட போணும்"

"அட ! இப்போதான கண்ணு அண்ணன் பரோட்டா வாங்க போயிருக்கான் கோழி கூட வங்கியாருவான். உனக்கு பிடிக்கும்ல "

நான் எதையும் கேட்பதாயில்லை . பெரியம்மாவும் அசராமல் சமாதானம் செய்துகொண்டிருந்தாள். நானும் விடாமல் அழுதுகொண்டிருந்தேன்.

அம்மாட்ட போணும்என்பது மட்டுமே மந்திரம்.

யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை பெரியம்மா அப்படிச் சொல்லுவாள் என்று போல !உங்க வீட்டுக்குப் போ ! இனிமேல் இங்க வரணும்னு அழுத அவளவுதான் போநான் பெரியம்மாவைக் கோபமாகப் பார்த்தது அதுவே முதலும் கடைசியுமாய். அதனை என்னால் ஏற்றுகொள்ளமுடியவில்லை.அம்மாஎன்று கத்தி அழ , பெரியம்மாவுக்கு பொறுக்கவில்லை. தான் கொஞ்சம் பொறுமை இழந்துவிட்டோமென்று அவளுக்குத் தோன்றியிருக்க வேண்டும். என்னை அள்ளி மார்போடு அணைத்துக்கொண்டாள். அவளது மார்பினில் சாய்ந்தவாறே தேம்பி தேம்பி அழுதுகொண்டிருந்தேன்.

அழக்கூடாது! நாளைக்கு அம்மாட்ட போலாம். பெரியம்மா உனக்கு கேசரி செஞ்சி தருவேன் என்று கூறி கவனத்தைத் திசை திருப்ப முயன்றாள்.

நாளைக்குப் போலாமா?” என்றாள்.

கேசரி எப்ப செஞ்சி தருவ?” என்றேன்.

கள்ள பய ! வா இப்பவே செஞ்சி தரேன்என்று அழைத்து சென்று சுவையான கேசரி செய்து கொடுத்தாள். பின்னர் தான் தெரிந்தது அடம்பிடிக்கும் குழந்தைகளுக்குப் பெரியம்மாவின் அஸ்திரம் கேசரி”.

அம்மாவுக்கும் , அப்பாவுக்கும் சண்டை வரும்போதெல்லாம் அம்மா தனது துணிமணிகளை எடுத்துகொண்டு பெரியம்மா வீட்டிற்குச் சென்று விடுவாள் . இரண்டு மூன்று நாட்கள் கழித்து பெரியம்மாவும் அம்மாவும் சேர்ந்து வருவார்கள். அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் மீண்டும் சண்டை வருமோ என்று நானும் அக்காவும் பயந்தவாறு இருப்போம் . அம்மாவும் பெரியம்மாவும் சகஜமாய் அடுப்படிக்குச் சென்று வேலையைத் தொடங்குவார்கள். அப்பாவும் எதுவுமே நடக்காததைபோல் பேசுவார். நான் அக்காவைப் பார்ப்பேன். அவள் புன்னகைப்பாள்.

பெரியம்மா தனது இரண்டு ஆண் பிள்ளை, மற்றும் ஒரு பெண்பிள்ளைக்கு நல்லபடியாய் திருமணங்களை முடித்து பேரபிள்ளைகளைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியாய் வாழ்ந்து வந்தாள். எவ்விதப் பிரச்சனைகளுமின்றி அமைதியாய் நிம்மதியாய் அன்புடன் வாழ்ந்து வந்தாள். யாருக்கும் எந்த துன்பமும் அளிக்காவிடினும் நமக்கு நன்மையே நடந்து தீரவேண்டும் என்று விதி இல்லை தானே ?

 மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பெரியம்மாவுக்கு மார்பக புற்றுநோய் என்று தெரியவந்தது. அதுவும் முற்றிய நிலை .

புற்று நோய்அதுவும் பெரியம்மாவுக்கு என்றதும் குடும்பத்தில் எல்லோருக்கும் ஒரு கவலைப் பற்றிக்கொண்டது. எங்கள் வீட்டில் இருந்துதான் மாதம் ஒருமுறை திருவனந்தபுரம் சென்று சிகிழ்ச்சை பெற்று வந்தாள். 
 
   ஒருமுறை நான் வீட்டிற்கு சென்ற போது பெரியம்மாவும் சிகிழ்ச்சைக்காக வீட்டிற்கு வந்திருந்தாள். அவளது முகம் வழக்கத்தை விட சோர்ந்துக் காணப்பட்டது. என்னைக் கண்டதும் என்னப்பா நல்ல சாப்டுதையா ? இப்டி காஞ்சி போயிருக்க ? “ என்றாள்.
  
நீ நல்ல இருக்கியா பெரியம்மா?”

அம்மா வந்தாள்.பெரியம்மாக்கு கரண்டு வச்சிருக்கு. இப்போ கொஞ்சம் பரவாயில்ல. அவன் கிட்ட காட்டு என்றாள்.

பெரியம்மா சிரித்தவாறே தனது துணியினை விலக்கி மார்பினைக் காட்டினாள். நான் அனிச்சையாய் தலையைத் திருப்பிக்கொண்டேன்.

ஒண்ணுமில்ல. பாருப்பா என்றாள். அது ஒரு தாயின் குரல்.
பார்த்தேன். அங்கு மார்பகம் இருந்ததற்கான சுவடில்லை. வெள்ளைப் பிளாஸ்டர்களால் ஒட்டியிருந்தார்கள். கவலை என்னைப்பெரிதும் தொற்றிக்கொண்டது . அவளது முகத்தில் இன்னும் அன்புச்சிரிப்பு.
"மார்பு பெண்ணுக்குத் தான் பெண் என்பதற்கான ஓர் அடிப்படை ஆதாரம். அதனை அவள் இழப்பததென்பதனை ஓர் ஆணான என்னால் உணர முடியாது. என்றாலும் அதிலுள்ள வலியினைப் புரிந்துக்கொள்ள முடியும்.
பெண்ணின் உணர்வினைத் தன்னுள்ள கொண்ட திருநங்கைகள் கூட தங்களின் பிறப்புறுப்பை இழந்து தாங்கள் பெண்ணாக உணர்வதற்காக மார்பகங்கள் தங்களுக்கும் வரவேண்டும் என்பதற்கான முயற்சியில் ஈடுபடுகின்றனர். அதற்கான உணவுமுறைகளைப் பழக்கப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். அப்படியிருக்க ஒரு பெண் தனக்கான அடையாளம் 
ஒன்றை இழத்தல் எத்தனைக் கொடுமையானது."

பெரியம்மா மாதம் ஒருமுறை கரண்டு வைக்கணும் , மருந்து வைக்கணும் என்று கூறி வருவாள். ஒரு வாரம் தங்குவாள். வீட்டின் வேலையனைத்தும் பார்ப்பாள். அவளுக்குச் சோர்வு இருந்தாலும் அதனைச் சிறிதும் வெளியே காட்டிக்கொள்ளாமல் வேலை செய்தவாறே இருப்பாள்.
சிகிழ்ச்சைகள் அதிகமாகவே பெரியம்மா தோல் கருத்து காணப்பட்டாள். தலையில் முடியையும் இழக்கத் தொடங்கினாள். மற்றுமொரு அடையாளம் இழத்தல்.  அதை மறைக்க எப்பொழுதும் ஒரு துணியால் தலையினை கட்டிக்கொள்வாள்.

மூன்று வாரங்களுக்கு முன் பெரியம்மாவின் உடல்நிலை மிகவும் பாதிக்கப்பட்டது. புற்றுநோய் அவளது நுரையீரலைத் தாக்கத்தொடங்கிற்று.
மூச்சிவிடவே சிரமப்பட்டாள். அம்மாவும் அப்பாவும் அவளை மருத்துவமனையில் சேர்ந்தார்கள். மூச்சி விடக் கஷ்டப்பட்டதால் தூக்கமின்மையால் அவதிப்பட்டாள். நுரையீரலில் இருந்து ஒன்றரை லிட்டர் நீர் எடுத்தார்கள். பின்னர் நன்றாக எவ்வித துன்பமுமில்லாக் குழந்தைத் தூங்குவதைப் போல் உறங்கினாள்.

பெரியம்மாவைப் யார் பார்த்துகொள்வது என்பதில் தள்ளு முள்ளு நடந்தது. யாரும் அவளை வைத்து மருத்துவம் பார்க்கத் தயாராகயில்லை. அவளது மகள் மட்டும் தனது நகையினை அடமானம் வைத்து சிகிழ்ச்சைக்கு உதவிக் கொண்டிருந்தாள்.

பெரியம்மா மீண்டும் வீடு வந்தாள்.

பெரியம்மா எப்படியிருக்க?”

நானா ? நல்லாயிருக்கேன்பா . என்ன எல்லாரும் நல்லா பார்த்துகிறாங்கஎன்று வெள்ளந்தியாய் கூறினாள். எனக்கு வார்த்தை வராமல் சிக்கிற்று.

சரி பெரிம்மா பார்த்துக்கோ என்றேன்.

பெரியம்மாவுக்கு மீண்டும் இரண்டு நாளில் நுரையீரலில் நீர் கட்ட ஆரம்பித்தது. என்னை ஊர்ல கொண்டு விட்ருங்கஎன்று அம்மாவிடம் கெஞ்ச ஆரம்பித்தாள்.

இங்கயேயிருக்க வேண்டியான ?” என்றாள் அம்மா.

இல்லம்மா எனக்கு வீட்டுக்கு போணும் . யாராச்சும் எனக்கு தூங்க மாத்திரைய குடுத்திருங்க எனக்கு வலி தாங்க முடியல என்று தினம் தினம் கேட்க ஆரம்பித்தாள். 

ஒருவழியாக அவளை சொந்த ஊரான அம்பாசமுத்திரத்திற்கு அனுப்புவதாய் முடிவு செய்து வீட்டிற்கு கிளம்ப தயாரானாள்.
செல்லுமுன் அம்மாவையும் அப்பாவையும் அருகில் அழைத்தாள்.
அவளது கண்களில் கண்ணீர் . யம்மா ! அய்யா ! என்ன ரெண்டுபேரும் நல்ல பார்த்துகிட்டீங்க . நான் போறேன். இனி வர மாட்டேன்என்று கைகூப்பி வணங்கிச் சென்றாள்.

அம்மாவும், அப்பாவும் அழுதவாறே அவள் போவதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அவளை வைத்து பார்க்கமுடியாததை எண்ணி அம்மா மிகவும் வருந்தினாள்.

         சரியாக ஒருவாரம் கழிந்தது. அம்பாசமுத்திரத்தில் இருந்து தகவல் வந்தது. மொட்டை பெரியம்மா காலமாகிவிட்டாள். குடும்பமே உறைந்துபோயிற்று.அனைவரும் நேரில் சென்று பார்த்தோம். அவளது கண்கள் சந்தனத்தால் மூடப்பட்டிருந்தது. கண்ணாடி பெட்டிக்குள் அமைதியாய் தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள் நிரந்தரமாய்.

   எங்கும் ஒப்பாரியின் ஓலம். அதிகநாட்கள் வலியால் வாடாமல் சென்றுவிட்டால் எனபது மட்டுமே எல்லோருக்கும் ஆறுதல் அளிப்பதாக இருந்தது என்றாலும் அவளது இழப்பு ஈடுசெய்ய இயலாதது.

      மொட்டை பெரியம்மா.. உன்னை யாரும் சுப்புலட்சுமி என்று அழைத்ததில்லை.மொட்டை என்ற பெயரே அனைவருக்கும் நெருக்கமாக இருந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறன் . 

          புகைப்படத்தின் இடதோரமாக கண்மூடி நின்றுகொண்டிருக்கிறாள் பெரியம்மா. .
            
      அன்றொரு நாள் என்னை நீ உன் மார்போடு வாரி அணைத்தாய்.  நீ இழந்த அம்மார்பின் வெம்மை என்றும் என் நெஞ்சினில் நீங்காமல் இருக்கும் . போய் வா மொட்டை பெரியம்மா .


Download As PDF

Thursday, January 31, 2013

முதற்பொய்




பொய்கள் அழகானவை. அற்புதமானவை. விபரீத விளைவுகளை அளிக்காத வரையில்.

விளைவுகளை அளிக்காத பொய்கள் நினைவில் தங்குவதில்லை

அவ்வாறு விளைவுகளை ஏற்படுத்திய பொய்களும் மனம் மறந்து பலகாலம் கடந்த பின்னும் தக்க தருணம் பார்த்து , நாம் சற்றும் எதிர்பார்க்காத நிலையில் நினைவினுள் இருந்து வெடித்து வெளியேறும் . அப்படிப்பட்ட ஓர் உணர்வு "அனுமானைப்" பார்த்தபொழுது எனக்குத் தோன்றியது.

பரபரப்பான காலைவேளை. நடக்கக்கூட இடமின்றி மக்கள் தமது தோள்கள் உரச உரச நடந்து கொண்டிருக்கும் கோயம்பேடு பேருந்து நிலையத்தில் அனுமானைக் கண்டேன் பல வருடங்களுக்குப் பிறகு.

கண்ட தருணம் என் நினைவுகள் பலகாலம் பின்னோக்கி ஓடி 5ம் வகுப்பு என்ற காலக்கல்லின் அருகில் நின்றவாறு சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது . அங்கே எனது பள்ளிக்கூடம். 5ம் வகுப்பு. குமரேசன் வாத்தியாரின் இடக்கையில் எனது வீட்டுப்பாடநூல். வலக்கையில் சிறுத்தையின் தோலினை போர்த்தியதை போன்ற வண்ணத்தில் சூடு போட்ட பிரம்பு .

"யாண்டே ! உங்கப்பட்ட கையெழுத்து வாங்கிட்டு வரல?" என்றார் ஆசிரியர் .

"மறந்துட்டேன்" என்று உண்மையைக் கூறினால் மறக்காமல் இருக்க 5 அடி கிட்டும். பிரம்பு  என் புட்டதைப் பதம்பார்க்கும். அவ்வயதில் உள்ளாடை அணியும் பழக்கம் கூட இல்லை . அடி ஒவ்வொன்றும் தான்  வந்து போன தடத்தை தவறாமல் விட்டுச்செல்லும்.

வேறேதும் காரணம் கூறவேண்டும் . அதாவது  நாப்பிளக்க "பொய்" உரைக்க வேண்டும். தொண்டையில் தேங்கிக்கிடக்கும் எச்சிலை ஒன்றுக்கு இரண்டுமுறை நன்றாக விழுங்கிக் கொண்டேன். "பொய்" உண்மையைப் போன்றே தூய்மையாய் வெளிவர வேண்டுமல்லவாஅது ஆசிரியரை நம்பச் செய்ய வேண்டுமல்லவா?

"எங்கப்பா ஊருக்கு போயிருக்கு சார் " என்றேன் .
"எப்போடே போனா ?"
"போனவாரமே போயிட்டு சார். இன்னும் வரல "
"உங்கப்பதானடே அந்த பெரிய பக்கடா மீசை வச்சிட்டு சிவப்பு சுசுகி பைக்ல வரும் "
"ஆமா சார் "

"அப்போ மயிராண்டி நீ பொய் தான சொல்லுக . நேத்து சாந்தரம் கூட கோட்டார் சுக்காப்பி கடை  பார்த்தேஎன்று கூறும் போதே அவரது முகம் கோபத்தின் உச்சத்தைக் காட்டதொடங்கியது.  நான் அடுத்த வார்த்தை சொல்ல வாய் திறக்குமுன் தனது கையில் இருக்கும் பிரம்புக்கு நன்றாய் வேலை கொடுத்தார்.

"போல ! வெளில போய்  நில்லு ! வாயில வருகிறது எல்லாம் புழுத்த பொய் " என்று வசை புரிந்து புத்தகத்தைத் தூக்கி வெளியே வீசினார்.

நான் அழுது கொண்டும் , அடி வாங்கிய இடங்களைத் தடவிக் கொண்டும் வெளியே சென்றேன் . அங்கு ஏற்கனவே "அனுமான்" அமர்ந்திருந்தான். அனுமானுக்கு அடிவாங்குவதும் ,வகுப்பின் வெளியே அமர்ந்திருப்பதும் புதிதன்று.

அழுதுகொண்டிருந்த என்னை உற்று நோக்கினான். " என்ன மக்கா  வலிக்கா ? பிள்ள அழாத என்ன " என்று அன்புடன் ஆறுதல் கூறினான் . நான் அழுதுகொண்டே மேலும் , கீழும் தலையாட்ட ஒரு கண்ணீர் துளி எனது காக்கி நிற நிக்கரின் வீழ்ந்து படர்ந்தது.

"கரையாத மக்கா ! உனக்கு ஒண்ணு சொல்லுகேன். அடுத்த தடவ அடி வாங்குறதுக்கு முன்னாடி நான் சொல்லித்தார மந்திரத்த சொல்லு என்னா . அதுக்க கூட அனுமாரையும் மனசுல நெனச்சிக்கோ , அப்புறம் பாரு அடி வலிக்கவே வலிக்காது என்னா. " என்று கூறி எனது காதில் மந்திரத்தை கூறினான். நான் இன்னும் பலமுறை அடிவாங்குவேன் என்பதை மிக தீர்க்கமாக அனுமான் நம்பியிருப்பான் போலும்.

" யோகி ராம் சுரத் குமாரே
  யோகி ராம் சுரத் குமாரே
  யோகி ராம் சுரத் குமாரே
  ஜெய குரு ராயா "

நான் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிப் பார்த்து மனதில் பதியவைத்துக் கொண்டேன்.

"அனுமார் " எங்க தாத்தா வாக்கும் . பயங்கர பலம் உண்டும் பார்த்துக்கோ !. அவரையும் நெனச்சிக்கோ . நான் அடிவாங்கும் போது  கூட இப்படி தான் பண்ணுவே . அடியெல்லாம் சும்மா பஞ்சி மாறி இருக்கும் " என்றான் அனுமான்.

நான் அவனைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் நம்பத் தொடங்கினேன். மந்திரமும் ஒருவாறு மனதில் நின்று கொண்டது .

"சொல்லிபார்க்கும் போதே ஒரு பவர் வருமே மக்கா ?" என்று வினவினான்.

 "ஆமா அது மாதிரி தான் இருக்கு " என்றேன் .

" இத யார்கிட்டயும் சொல்லாத மக்கா . "சொல்லமாட்டேன்னு" அம்மா மேல சத்தியம் போடு " என்று கூறி தனது கையை என்னிடம் நீட்டினான்.
நான் சத்தியம் செய்யபோகும் போது நீட்டிய கையை மீண்டும் உள் இழுத்து கொண்டு "நீ சொல்ல மாட்ட எனக்கு தெரியும் " என்று சிரித்தான்.
அடியின் வலி குறைத்திருந்தது. நான் அவனை நோக்கி புன்னகைத்தேன். அன்று ஆரம்பித்த நட்பு.

ஊரெல்லாம் ஒன்றாய் அலைந்து திரிந்தோம். அவன் காட்டிய உலகு அதுவரை நான் கண்டிராதது.

    அதிகாலை புல்வெளியில் ஓட்டம், பின்னர் கிணற்றில் குளியல் , மதிய வேளையில் போஞ்சி மிளகாய் தூவிய மாங்காய் , புளிச்சங்காய், மாலையில் சூப்பும், இரத்த பொரியலும் சிலநேரங்களில் சுக்குபாலும், பொறித்த கடலை மற்றும் வத்தல் என்று ஏதேதோ அறிமுகப்படுத்தின்னான்.

   அவற்றிக்கெல்லாம் அவனே காசு கொடுப்பது  வழக்கம். அவன் கைகளில் எவ்வாறு காசு புரள்கிறது என்று என்றுமே நான் எண்ணியதில்லை . அவன் ஒன்றும் செல்வ செழிப்பான குடும்பத்தில் பிறந்தவன் அல்லன் . அவனது தாய் வீடுகளில் பத்து பாத்திரங்கள் சுத்தம் செய்து , அதன் மூலம் பெற்ற வருமானத்தைக் கொண்டு யாருடைய துணையுமின்றி வாழ்க்கை நடத்திக்கொண்டிருந்தார்.

அனுமான் பள்ளியைக் காட்டிலும் வெளியே துடிப்புடனும், துணிவுடனும் திரிந்தான் . மதிய வேளைகளில் உணவு உண்ணும் போது  அவனுடனே உண்ணுதல்  வழக்கமானது.  

தினமும் அவனது தாய் சுடச்சுட சோறும் , மீன் குழம்பும் , தயிரும் சிலநேரங்களில் பொறித்த மீனும் கொண்டு வருவார் . எனது உணவு கூடையை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு என்னையும் அருகில் அமர வைத்து உணவு உண்ணச் செய்வார். சோற்றில் எண்ணெய் கறுத்த மிதக்கும் மீன் குழம்பினை ஊற்றி நன்றாக விரவிசிறு உருண்டையாய் மாற்றி அதன் மேலே  சிறு துண்டு பொறித்த மீனை வைத்து அன்புடன் ஊட்டுவார். அதன் சுவை இன்னும் எனது நாக்கின் நாளங்களில் நிலை பெற்றிருக்கிறது.

             ஒரு நாள் பள்ளியில் ரூ 7 மதிப்புள்ள ஆங்கில அகராதி வழங்க இருப்பதாகவும், அதற்கான காசினை அனைவரும் அடுத்த 2-3 நாட்களில் கொண்டு வர வேண்டும் என அறிவிக்க , அகராதியும் அனைவருக்கும் வழங்கப்பட்டது .
            மறுநாள் காலை வருகைப்பதிவேட்டை சரி பார்த்து முடிந்ததும் வகுப்பாசிரியை மாணவர்களை நோக்கி "லேய் ! எல்லாரும் இங்க பாருங்க . இங்க நம்ம சந்தோசுக்க டிக்சனரிய நேத்து காணமாம். யாருடே எடுத்தா ?" என்று கேட்டார். ஒரே நிசப்தம்.

"இப்போ சொல்லலேன HM ரூமுக்கு கூட்டிட்டு போய் TC வாங்கி குடுத்துருவேன் பாத்துகிடுங்க "  என்றார் .

"சந்தோஷ் இங்க வாடே நேத்து சாந்தரம் டிக்சனரி இருந்தா டே உங்கிட்ட ?" என்றார்.

"ஆமா மிஸ் லாஸ்ட் பீரிட் இருந்து அப்புறம் காணோம் " என்றான் சந்தோஷ் .
யாரும் எந்த பதிலும் கூறாமல் வெகுநேரம் அமைதியாய் இருக்க , நான் அனுமானைப்  பார்க்க , அனுமான் தனது வழக்கமான மந்திரங்களை ஓதிக்கொண்டிருந்தான் .

பொறுமை இழந்த வகுப்பாசிரியை "சரிடே ! எவனும் உண்மைய சொல்லுக மாதிரி தெரியல . நாளைக்கு எல்லாரும் 25 பைசா கொண்டு வரணும்.அத வச்சி சந்தோஷ்க்கு ஒரு புது டிக்சனரி வாங்கிக்கொடுத்திருவோம் " என்றொரு தீர்ப்போடு பாடத்தை ஆரம்பித்தார் .

மறுநாள் பைசா வசூல் ஆரம்பமாகியது. நான் 25 காசுடன் தயாராய் இருந்தேன். அனுமானிடம் கேட்ட போது  அவன் கொண்டுவரவில்லை என்றறிந்தேன் .

"ஏன் மக்கா கொண்டு வரல ?" என்றேன் .
"அதுவா அம்மாட்ட கேட்டே , அம்மா இதுக்கெல்லாம் குடுக்க கூடாதுன்னு சொல்லிட்டு " என்றான் .
"மிஸ் அடிக்கும்லா ?" என்றேன்.
"..............."

அதற்குள் ஆசிரியை எங்கள் இருக்கையின் அருகில் வந்துவிட்டார் .
"என்னல 25 பைசா எங்க? " என்று அனுமானிடம் கேட்க , அமைதியாய் நின்றான் அனுமான்.அவன் மனதிற்குள் மந்திரம் ஓதிக்கொண்டிருப்பான் என்பது நான் மட்டும் அறிந்த ரகசியம்.

"நாளைக்கி கொண்டு வரணும் என்னா ?" என்று மிரட்டினார் ஆசிரியை .


அடுத்தநாளும் அதே கூத்து .

"யான்டே ? 25 பைசா முட்டாய் வாங்கி திண்ணுடயா ? இல்ல உங்க வீட்ல 25 பைசாக்கு வக்கு இல்லயா ?" என்றார் ஆசிரியை .

"இல்ல மிஸ் ! எங்க அம்மா இதுக்கு எல்லாம் குடுக்க மாட்டேன்னு சொல்லிட்டு " என்றான் பாவமாய் .

"அப்படியா அப்போ போய் வெளிய நில்லு .உங்க அம்மா என்னடே செய்யி ? "  என்றார் .

"பாத்திரம் தேய்க்க வேல மிஸ் " என்றான்.

"ஹ்ம்ம் , நாளைக்கு வரும் போது  25 பைசா கொண்டு வரணும் இல்லனே உங்க அப்பாவ கூட்டு வரணும் என்னா ? " என்றார் .
"அப்பா இல்ல மிஸ்" என்றான் அனுமான்.
"அப்போ அம்மாவ கூட்டு வா . இப்போ போய் வெளில நில்லு " என்றார்.

சரி என்பது போல் தலையாட்டி விட்டு வகுப்பறையின் வெளியே சென்றான் .
நான் ஜன்னலின் வழியே அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன் . அவனோ தூரத்தில் சிறுவர்கள் விளையாண்டு கொண்டிருப்பதை கண்டு களித்து கொண்டிருந்தான்.

மறுநாள் அனுமான் தாயுடன் வகுப்பிற்கு வந்தான் . வகுப்பாசிரியை கொஞ்சம் கோபத்துடன் பேசினார் .

"25 பைசா கேட்ட பையன் ஏதோ சொல்லுகான் " என்றார் ஆசிரியை.

"எதுக்கு 25 பைசா குடுக்கனுங்க" என்றார் அனுமானின் தாய் சாந்தமாய்  .

விஷயத்தைக் கூறியதும் "இல்ல டீச்சர் , ஒரு பையன் எதோ தொலைச்சிட்டா எல்லார்கிட்டயும் பைசா வாங்கி குடுக்கிறது சரியா இல்ல டீச்சர் . நாளைக்கு என் பையனோ இல்ல வேற எந்த பையனாவது இத மாதிரி தொலைச்சிட்டு வந்த இதே மாதிரி ஒவ்வொரு தடவையும் கொடுபீங்களா ?" என்று கேட்கஆசிரியை சற்று அமைதியானார் .

       "மத்தபடி 25 பைசவுக்கெல்லாம் வீட்ல வக்கு இல்லாம இல்ல " என்று கூறி அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த அனுமானிடம் 1 ரூபாய் கொடுத்து "மிஸ்ட 25 பைசா குடுத்திரு அம்மா வரட்டா " என்று சொல்லிவிட்டு வேகமாய் நடந்தார் . அவரைப் பார்த்த வண்ணமே ஆசிரியை நின்று கொண்டிருந்தார்.

        "மிஸ் நான் உள்ள போகவா?" என்றான் அனுமான். "போ " என்று கையசைத்தார் ஆசிரியை . அமைதியாய் நாற்காலியில் வெகு நேரம் அமர்ந்திருந்தார் .

"நா  போய்  குடுத்துட்டு வாரேன்" என்று கூறி ஆசிரியையை நோக்கிச் சென்றான் அனுமான். "மிஸ்" என்று 1 ரூபாய் நாணயத்தை நீட்டினான்.
ஆசிரியை என்ன எண்ணினாரோ தெரியவில்லை. மாணவர்களிடம் பெற்ற 25 காசுகள் கொண்ட " டப்பா"வை எடுத்து அனைத்தையும் மாணவர்களிடம் கொடுத்து, அனுமானையும் இடத்தில போய் அமரசொல்லிவிட்டார்அன்று மாணவர்கள் அனைவரும் மாங்காயோ, சுக்குப்பாலோ வாங்கி குடித்து மகிழ்ந்திருப்பார்கள்.

அனுமானை இப்பொழுது கிட்டத்தட்ட 15 வருடங்கள் கழித்து காண்கிறேன் . அனுமானைக் காணும் போதெல்லாம் அவனது அம்மாவின் நினைவு வர தவறுவதில்லை. இன்றும் அதுவே நிகழ்கிறதுஅனுமான் இப்பொழுது "அனுமார்" போலவே ஆஜானுபாகுவாய் காட்சி அளித்தான் .

"எப்படிடே இருக்க? பார்த்து நாளாச்சி " என்றான் .
"நாளா ? வருஷம் ஆச்சே டே" என்றேன்
"நீ இங்க சென்னைலயா இருக்க?" என்றான் .
"இல்ல மக்கா . நான் பெங்களூர் இருக்கேன் . இப்போ கார்த்திய பார்க்க வந்தே . உன்ன பார்த்ததுல ரொம்ப சந்தோசம் போ " என்றேன்

" எனக்கும் தான் மக்கா . நான் இங்க ஒரு கொரியர் கம்பெனில  வேல பாக்கேன் . நல்ல ஊர் சுத்துக வேல " என்று சிரித்தான்  அனுமான் .

"அம்மா எப்படி இருக்கு ?" என்றேன் .
"அம்மாக்கு கொஞ்சம் ஒடம்பு சொகமில்ல . அது தான் பாக்க  போறேன்." என்றான்.

சிறிது யோசித்தவாறு "மக்கா ! கைல கொஞ்சம் காசு கம்மிய இருக்கு , உங்ககிட்ட பைசா இருக்கா? ஒரு 200 " என்று கேட்டான் . கண்களில் அதே சிரிப்பு .

"இருக்குடே இந்தா " என்று கூறி 2 100 ரூபாய்  தாளினை அவனிடம் அளித்தேன் .
"ரொம்ப தேங்க்ஸ் டே " என்று கூறி , கொஞ்சம் அருகில் வந்து "மக்கா இன்னு ஒரு மேட்டரு , நான் உன்கிட்ட பைசா கேட்டத யார்கிட்டயும் சொல்ல மாட்டேல்லா ? " என்று கூறி சத்தியம் செய்ய வலக்கையை நீட்டினான்.

கையில் "அனுமார் சஞ்சீவிமலையுடன் " பச்சைநிறத்தில் பறந்தவண்ணம் தென்பட்டார் . அப்பொழுது என் கண்முன்னே 5ம் வகுப்பு அனுமானே தென்பட்டான் . நான் சத்தியம் செய்ய கையை கொண்டுசெல்லும் முன்னர் தனது கையினை உள்ளிழுத்து "நீ சொல்லமாட்ட எனக்கு தெரியும் " என்று வெள்ளை சிரிப்பை அள்ளிவீசினான் .

"மக்கா இங்க ஒரு கடைல சுக்காப்பி கெடைக்கும் குடிக்கலாமா ?" என்றான் .

"லே நான் இன்னும் பல்கூட தேய்க்கல " என்றேன்.

"அப்போ தானடே டேஷ்ட்டாடு இருக்கும் வாடே குடிப்போம்" என்று என்னை இழுத்துக்கொண்டு போனான் . இருவரும் கடையை நோக்கி நடந்தோம். அவனது வலக்கை எனது தோள்களில். முதற்பொய்யின் விளைவுகள் இன்னும் மீதம் இருப்பதை போல் தோன்றியது.

 



Download As PDF

Fish